Bezpieczeństwo

Oglądaj się za siebie

10 października 2019

Oglądaj się za siebie

Czasem i mnie zdarza się wymyślić jakiś clickbaitowy tytuł :), ale gdy odsuniemy na bok żarty, okaże się, że ma on sporo sensu. Wpadłem bowiem ostatnio na ciekawe badanie, przeprowadzone na zlecenie firmy 3M. Dam sobie rękę uciąć, że badanie przeprowadzane z założoną tezą, biorąc pod uwagę, że zleceniodawca produkuje m.in. filtry na ekran monitora, uniemożliwiające osobom postronnym zobaczenie, co też tam wypisujemy. Ale nie zmienia to faktu, że badanie to bezdyskusyjnie zwraca uwagę na problem, którego wielu z nas nie widzi…

Wystarczy 15 minut

Dla zwykłych internautów – dokładne przyglądanie się potencjalnym phishingowym mailom. Dla firmowych specjalistów od procedur – polityki bezpieczeństwa haseł. Dla tych zajmujących się techniczną stroną cyberbezpieczeństwa – firewalle. I wiecie co? To wszystko o kant… tzn. i tak się nie przyda, gdy przestępca mimochodem stanie za nami i zobaczy jakie hasło wpisujemy.

Przyznajcie się sami przed sobą – czy zawsze wpisując hasło patrzycie, czy ktoś się Wam nie przygląda? Mnie w pracy akurat przychodzi to łatwo, bo za plecami mam kaloryfer i ścianę :), ale co gdy pracujemy zdalnie? Żyjemy w czasach, w których niczym nienormalnym nie jest otwarty laptop w bistro, kawiarni, czy przestrzeni co-workingowej. A tam, logując się, czy zestawiając połączenie VPN, mało kto patrzy za siebie… Tymczasem, według badania Instytutu Ponemon, zleconego przez Visual Privacy Advisory Council i wspominane 3M, w 45% badanych przypadków od spojrzenie na monitor i ręce ofiary do wpisania w odpowiednie miejsce przejętych poświadczeń logowania minęło zaledwie 15 minut!

Do phishingu jeden krok

Kwestia „shoulder surfingu” i ogólnie niefrasobliwości idealnie wpisuje się w trwające obecnie kampanie, rozsiewające trojana Emotet. Będące ich źródłem maila przychodzą z maili udających adresy osób, z którymi korespondujemy. Co więcej, są… odpowiedziami na faktyczne mailowe konwersacje, co tym bardziej może zmylić ofiarę (na stronie CERT Orange Polska przeczytacie bardziej szczegółowy opis). Skąd przestępcy mają dostęp do takich wiadomości? Ano stąd, że musieli dostać się do skrzynek „nadawców”. A jak się do nich dostali? Mogli przy pomocy złośliwego oprogramowania, a mogli po prostu zerknąć w kawiarni na to, jak się logowałeś/aś…

Jak na lunchu – to nie w pracy

Oczywiście Emotet i pokrewne to tylko jeden ze sposobów, w jaki przestępcy mogą wykorzystać naszą niefrasobliwość. By wykraść tajne dane z korporacji, nie trzeba włamywać się do komputera jej prezesa. Wystarczy znaleźć jeden słaby punkt, na najniższym szczeblu. Takim punktem może być jeden pracownik, który podczas przerwy lunchowej w pobliskim centrum handlowym nie zdejmie wiszącego na wierzchu identyfikatora z nazwiskiem, poskarży się podczas głośnej rozmowy z kolegami na złych ludzi z konkurencyjnego wydziału, aż wreszcie nie zauważy, logując się do sieci podczas szybkiego obiadu, że nie tylko on widzi wpisywany przez siebie login i hasło.

Nie namawiam Was do wpadania w obsesję i manię prześladowczą. Ale sami przyznacie, że warto być świadomym tego typu zagrożeń.

Udostępnij: Oglądaj się za siebie

Bezpieczeństwo

Safer Internet po raz 13.

19 września 2019

Safer Internet po raz 13.

13 lat. To kawał czasu nawet patrząc przez pryzmat życia, a co dopiero cyfrowego świata i nowoczesnych technologii. Pierwsza edycja konferencji Międzynarodowej Konferencję „Bezpieczeństwo dzieci i młodzieży w internecie”, określanej potocznie jako Safer Internet, miała miejsce, gdy przychodził na świat mój starszy syn, który w tym roku kończy szkołę podstawową!

Garść cyber-historii

Ja akurat na Safer Internet przyszedłem po raz 10., tym niemniej mam okazję obserwować, jak przez lata ewoluowało spojrzenie nauczycieli i fachowców, zajmujących się bezpieczeństwem dzieci, na cyfrowe zagrożenia. A zmiana jest gigantyczna. Choćby dlatego, że w 2006 roku, gdy Safer Internet odbył się po raz pierwszy, nikt nie myślał nawet o systemie Android, którego pierwsza wersja, Apple Pie, miała premierę 23 września 2008! Smartfony, tablety – w życiu! O Facebooku dopiero coś tam się mówiło w USA (5 września 2006 ten mało znany serwis dopiero raczkował) i nikt nie marzył o kontaktowaniu się przez komunikatory. A teraz?

Ach, ta dzisiejsza młodzież

A teraz mamy choćby fake newsy. To nim właśnie swój keynote poświęcił dr hab Marcin Napiórkowski, zajmujący się m.in. badaniem popkulturowych mitów. Pamiętacie szokującą rodziców historie o zabawie w „słoneczko”, gdzie nastoletni chłopcy mieliby uprawiać losowo seks ze swoimi koleżankami ułożonymi w kształcie rzeczonego słońca? Głodne sensacji i klikalności media rzuciły się na takiego newsa (sex sells, od zawsze – niestety 🙁 ). Niestety nie zadały sobie trudu sprawdzenia, że jego źródłem jest licząca kilkadziesiąt lat miejska legenda i informacje z nierzetelnych for internetowych, kopiowane 1:1, z tymi samymi błędami ortograficznymi i składniowymi!

Lalka Momo? Gros światowych mediów wzięło informację o jej rzekomych ofiarach z brytyjskiego tabloidu „The Mirror”. Skąd o tym wiadomo? Bo gdy tamtejszy mediaworker znalazł plotkę w kolumbijskich gazetach, przepisując ją na swoich łamach popełnił literówkę w imieniu rzekomego rządowego oficjela (który okazał się samorządowcem z małego miasteczka). Tę samą literówkę można było potem przeczytać w każdym innym medium… W obu wystarczyłoby poświęcić zapewne maksimum godzinę na sprawdzenie innego źródła. No ale w dzisiejszych czasach liczą się kliki, prawda?

Powiecie: „Przecież to tylko fake newsy, co złego może się stać?”. Ano to, że przesuniemy punkt odniesienia. Przyzwyczaimy „plastyczne” mózgi młodych ludzi do rzeczy drastycznych (mimo, iż totalnie nieprawdziwych) i niejako „odczulimy” na faktyczne, istniejące problemy. Empatia? Zapomnijcie… A przy tym wszystkim będziemy wmawiać i im i sobie, że „kiedyś to było…” i, że „ta dzisiejsza młodzież”. Kto tak nigdy nie pomyślał, niech pierwszy rzuci kamieniem. A potem poczytać o pojęciu Juvenoi, ukutym przez socjologa Davida Finkelhora.

Młodzież nie jest problemem. I nie jest gorsza, niż za naszych czasów. Problemem jest świat, system i nie niebezpieczeństwo, którym się straszy, ale sam fakt straszenia.

„Gdzie są rodzice tych dzieci?”

Wystąpieniem, które mną wstrząsnęło był wykład Łukasza Wojtasika (na zdjęciu) z Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Muszę się Wam do czegoś przyznać. Choć czytałem sporo tekstów o patostreamach, widziałem screenshoty, to dopiero na rozpoczynającym wykład Łukasza kilkuminutowym wideo zobaczyłem, co tam się dzieje…

Ciężko cokolwiek powiedzieć. Byłem świadom, że jest źle, ale nie, że AŻ TAK. Jedna sprawa to fakt, że komukolwiek chce się to robić, ale cóż – skoro jest popyt, to jest i podaż. A dzieci i młodzież, stanowiące znaczący odsetek widzów tego typu kanałów, potrafią płacić ich tfu-rcom swoje kieszonkowe, za to, że ci piją, obrzydliwie bluźnią, wymiotują, promują wśród małoletnich zachowania seksualne, używają przemocy…

Nas to szokuje, ale spora część młodych ludzi – jak wynika z badania FDDS – uważa, że to coś normalnego, a nawet śmiesznego (15% ogląda patostreamy regularnie, bo „w szkole trzeba być na bieżąco”! I tu aż się prosi, by wrócić do wykładu dr Napiórkowskiego i tego, iż młode mózgi oglądając regularnie tego typu zachowania zaczną je uznawać za normę… Nie dziwmy się potem, gdy widząc bandytę, kopiącego kogoś w biały dzień na ulicy, wyjmą komórkę i… nie, nie zadzwonią po policję. Zaczną wszystko streamować na żywo w mediach społecznościowych.

I o ile z jednej strony można oburzyć się na tupet bluzgających tfu-rców, bezczelnie odpowiadających na pytania o swoich małoletnich widzów: „A gdzie są rodzice tych dzieci?”, sami powiedzmy, czy nie mają choć trochę racji?

Czy wiesz, co robi w sieci Twoje dziecko?

Właśnie, rodzicu – wiesz? Czy zainstalowałeś mu oprogramowanie kontroli rodzicielskiej i puściłeś „na żywioł”? Czy żelazną ręką racjonujesz wydawanie smartfona, a na noc wyłączasz w domu WiFi? Czy siedzisz obok młodego człowieka zawsze, gdy korzysta z internetu?

Ja, zastanawiając się nad tym, co usłyszałem przez dwa dni konferencji Safer Internet doszedłem do wniosku, że ma idealnego rozwiązania. Czy raczej – żadne z powyższych nie jest dobre, do momentu, gdy nie zaakceptujemy, że internet jest częścią świata naszych dzieci. Limit wieku 13, czy nawet w niektórych przypadkach 16 lat do korzystania z niektórych aplikacji? Przecież to fikcja. Każdy z nas był kiedyś dzieckiem i wie, że zakazany owoc smakuje najlepiej i każdą formalną przeszkodę da się ominąć. Zamiast demonizować np. coraz popularniejszego w Polsce TikToka, po prostu zainstaluj aplikację, zobacz co tam się dzieje, na czym polega i obserwuj konto swojego dziecka. Nie musisz patrzeć mu przez ramię i analizować raportów z parental controla – wystarczy zapytać mimochodem, co fajnego dziś zobaczyło na Youtubie. Wielu z prelegentów na Safer Internet zaznaczało, że dzieci chętnie… uczą rodziców, wprowadzają ich w realia swojego świata, ciesząc się, że mogą podzielić się swoimi zainteresowaniami!

Mnie, dzięki tego typu rozmowom, udało się wyjaśnić moim synom na samym początku zainteresowania kontem czołowego niegdyś polskiego Youtubera, dlaczego jego tfu-rczość jest bezwartościowa i niewarta oglądania.

Bez nerwów, bez rodzicielskiej „spinki”. Oni naprawdę nie muszą rozumieć, że wyczyny niektórych tfu-rców na Youtubie to działania wyreżyserowane, obliczone na sensację i wyciągnięcie pieniędzy z donate’ów. Że seks, bliskość między ludźmi, nie jest tym, co widać na filmach pornograficznych (48% brytyjskich dzieci i młodzieży w wieku 11-16 lat miało styczność z takimi treściami!). Że niektóre z jakże modnych ostatnimi czasy „challenge’ów” mogą się skończyć wizytą w szpitalu, czy też stałymi przenosinami na cmentarz. No i wreszcie – jakimi jesteśmy wzorami, jeśli sami często nie potrafimy „odkleić” się od naszego smartfona?

Komu zabrać smartfon?

Podczas kończącej konferencję Safer Internet debaty, gdy przyszła pora na rady dla „cyfrowych rodziców”, podobnie jak przez ostatnie lata wielokrotnie padły propozycje o aktywnościach offline, o niekorzystaniu ze smartfonów w domu, pokazaniu świata poza internetem… A ja lubię stawać w kontrze do takich pomysłów i powiem: „Nie”. Nie musimy wracać do jazdy konno, skoro mamy auta, ale nie musimy też naszym „cyfrowym samochodem” wjeżdżać na stół podczas rodzinnego obiadu.

Piszę to od kilku lat, podsumowując Safer Internet, mówię to też rodzicom, podczas moich prezentacji. Nie demonizujmy internetu, nie demonizujmy technologii, nie bójmy się jej. Nauczmy się z nią żyć, postarajmy się, by wniknęła w nasze życie (tego nie unikniemy) na naszych prawach. Internet nie jest siedliskiem zła, Youtube jest pełen wartościowych treści, smartfon może się przydać do wielu ciekawych rzeczy, od szukania materiałów do zadań domowych, do budowania współpracy grupowej przy grze w Fortnite (tak, o nim też było 🙂 ). Bądźmy przy dziecku tak, jak byliśmy 13 lat temu i niech wie, że może na nas zawsze liczyć. Po prostu bądźmy przy nich, tak jak byliśmy w erze offline. A jeśli mamy komuś zabrać smartfon, to zacznijmy od siebie…

 

 

Udostępnij: Safer Internet po raz 13.

Bezpieczeństwo

„Nie wiedziałam, że taka tarcza istnieje…”

12 września 2019

„Nie wiedziałam, że taka tarcza istnieje…”

Jakakolwiek praca związana z bezpieczeństwem, nie tylko w wersji cyber, jest – przynajmniej w jednym, a zazwyczaj wielu kontekstach – nieco… dziwna. Bo o ile w wielu „robotach” efekt pracy wcześniej, czy później widać, i w efekcie wiadomo, z czego się cieszyć, w naszym przypadku najlepiej, gdy… się o nas nie mówi.

Po prostu bezpiecznie

Dlaczego? Ano dlatego, że w lwiej większości przypadków, gdy użytkownik dowiaduje się „na własnej skórze” o zabezpieczeniach, stosowanych przez dostawcę usług, coś złego dzieje się po jego stronie. Tak jak w przypadku użytkowniczki, na której post udało nam się trafić.

Pomijając to, że pracując w CERT Orange Polska czuję dumę, czytając takie wypowiedzi, najzwyczajniej w świecie uważam, że tak właśnie powinna wyglądać efektywna ochrona ze strony operatora. Technologie rozwijają się tak szybko, że coraz rzadziej można spotkać użytkownika obeznanego z aspektami bezpieczeństwa. On chce – i słusznie – mieć działający, szybki i jak najbezpieczniejszy internet, najlepiej bez potrzeby instalowania i konfigurowania czegokolwiek.

Przezroczyste bezpieczeństwo

Grany w filmie „Demony Wojny wg. Goyi” przez Bogusława Lindę major Edward Keller powiedział swoim żołnierzom:

– To jest wojna! Musicie zabijać albo nie przeżyjecie!

My w cyberbezpieczeństwie mamy tę przewagę, że nikogo zabijać nie musimy, ale naszą rywalizację z przestępcami można by określić mianem wojny, czy wyścigu zbrojeń. Dlatego, by nie być za złymi ludźmi dalej, niż o krok, musimy dbać o Wasze bezpieczeństwo 24 godziny na dobę. Stąd automatyczne systemy, coraz częściej bazujące na uczeniu maszynowym, „wyłapujące” podejrzane schematy aktywności w sieci i dostarczające je do naszych analityków, czy operatorów Security Operations Center. Stąd kampanie phishingu SMS z efektami powstrzymywanymi nawet po zaledwie kilkunastu minutach od rozpoczęcia. Stąd blokowane w sieci Orange Polska przestępcze domeny, założone tego samego (!) dnia. Stąd nawet po kilkanaście blokowanych dziennie (!) domen, udających bramki do szybkich płatności, najpopularniejszy i najgroźniejszy wektor ataku w ostatnich miesiącach.

Ćwierć miliona uratowanych

Jako klienci, widzicie efekt tych prac dopiero wtedy, gdy sami się zamyślicie albo złapiecie na socjotechniczną sztuczkę, klikniecie w link, by dowiedzieć się, że my byliśmy tam pierwsi 🙂 Jak często to się zdarza? W wakacje niemal ćwierć miliona razy CyberTarcza powstrzymała klientów usług Orange Polska przed kliknięciem w phishingowy link, a po kilkadziesiąt tysięcy Orange’owych adresów IP tygodniowo usiłuje (oczywiście bezskutecznie) połączyć się z infrastukturą któregoś z botnetów. Dlatego warto regularnie zaglądać na stronę CyberTarczy, by upewnić się, że akurat Ciebie w tej grupie nie ma.

I życzę każdemu z Was, byście nie musieli się dowiadywać, że „taka tarcza istnieje”.

Udostępnij: „Nie wiedziałam, że taka tarcza istnieje…”

Bezpieczeństwo

Spokojne (?) wakacje

22 sierpnia 2019

Spokojne (?) wakacje

Wakacje prawie za nami, w naszym krajowym cyberbezpieczeństwie nie zdarzyło się nic spektakularnego, czyli można by rzec, że jest dobrze. Zastanawiam się swoją drogą, czy przestępcy sieciowi, podobnie jak „offline’owi”, na wakacje po prostu przenoszą się do kurortów, bo tam potencjalnie mają (dużo) więcej ofiar? Za mało danych, by pokusić się o tego typu badania, możemy się tylko domyślać, ile osób padło ofiarą przestępstw internetowych podczas wakacji. A możliwości było sporo, bo – jak pokazują nasze dane (od 1 lipca do 18 sierpnia) – złośliwy ruch w sieci wcale nie zmalał.

Półtora miliona phishingów

Wybaczcie lekki skrót myślowy, ale dłuższy śródtytuł brzmiałby nieco bełkotliwie. Swoją drogą półtora miliona to nawet niedoszacowanie, bowiem przeszło 1,6 mln razy udało nam się uchronić Was przed stronami phishingowymi. Ich znaczącą większość stanowił tzw. malvertising, czyli podtykane Wam przez przestępców reklamy. W spore części niezłośliwe, po prostu pomagające złym ludziom zarabiać na tym, co wyświetlało się na Waszych komputerach i telefonach. Z drugiej strony jednak, pojawiało się sporo oszukańczych „loterii”, gdzie pod pozorem wygrania iPhone’a, czy nowego Samsunga, przestępcy czaili się na Wasze dane osobowe. No i oczywiście niechlubny hit ostatnich miesięcy, czyli…

…przelewy na złotówkę

Gdybym dostawał rzeczoną złotówkę za każdą zablokowaną przez CyberTarczę stronę, udającą pośrednika płatności online, to… hmmm, może po prostu zebrałbym na dodatkową pensję? Przez ostatnie tygodnie przewijały się tego niewiarygodne ilości, a jak można przeczytać w mediach nie tylko bezpieczniackich, mniej świadomi internauci regularnie dawali się na to złapać. Efekt jest przerażający, bowiem przestępcy uzyskując dostęp do naszego bankowego konta i ustanawiając przy pomocy socjotechnicznych sztuczek konto „słupa” jako odbiorcę przelewu zaufanego, błyskawicznie, zanim się zorientujemy, wyprowadzą całe nasze oszczędności i szukaj wiatru w polu.

Witamy w serwisie erotycznych anonsów

Oj tak, tego to się narobiło… To w zasadzie najpopularniejszy atak w wakacje, którego pierwsze znaki pojawiały się już w czerwcu. Przestępcy podchodzili ofiary na różne sposoby – informując ich o domniemanych zapisach na serwisy anonsów zarówno hetero- jak i homoseksualnych. Dalej schemat był taki sam: będziesz otrzymywać codziennie jeden SMS, zapłacisz za niego +/- 30 PLN, możesz się wypisać, jeśli zrobisz to w ciągu 30 minut od otrzymania wiadomości. A żeby się wypisać, musisz potwierdzić dane osobowe. A żeby je potwierdzić? Dokładnie tak – zrobić „przelew” na złotówkę, wykorzystując rzekomych pośredników płatności.

Wakacje za nami, pora do pracy

Prawie ćwierć miliona razy wchodziliście na stronę CyberTarczy, żeby sprawdzić bezpieczeństwo Waszych domowych sieci. Niemal 330 tysięcy razy CyberTarcza zadziałała bez Waszej wiedzy, po prostu blokując komunikację zainfekowanego urządzenia z infrastrukturą przestępców, do listy witryn phishingowych dodaliśmy 1053 stron, wypisując z niej zaledwie 3.

A przede wszystkim jesteśmy gotowi na czekające nas kolejne wyzwania, tym ważniejsze, że większość z Was od początku września przełączy się z trybu urlopowego na tryb codziennej egzystencji. Takiej, przy której potrzebny jest bezpieczny internet. A my nieprzerwanie będziemy robić wszystko, by taki właśnie dla Was był.

Udostępnij: Spokojne (?) wakacje

Bezpieczeństwo

Rodzicu, nic nie wiesz o swoim dziecku

15 sierpnia 2019

Rodzicu, nic nie wiesz o swoim dziecku

Sieć pełna jest badań, dotyczących tego, co dzieci i młodzież robią w internecie. Odrobina szukania i jesteśmy w stanie coraz dokładniej powiedzieć, co młodszych i nieco starszych „kręci” w sieci, co w niej robią, ile z niej korzystają… Ciekawe, jak bardzo to, czego jako rodzice się dowiadujemy, rozbiega się z tym, czego wcześniej oczekiwaliśmy?

Okazuje się, że rozbiega się całkiem mocno, co udowodnili autorzy ogólnopolskiego badania społecznego „Nastolatki 3.0”, przeprowadzanego rokrocznie przez NASK Państwowy Instytut Badawczy. Wpadli bowiem na przewrotny pomysł, poddając w tym roku badaniom nie tylko nastolatków, ale również… ich rodziców. W efekcie uzyskali zderzenie tego, jak my, jako rodzice, widzimy aktywność dzieci w sieci, z tym, jak wygląda ona naprawdę. Zderzenie dość bolesne.

Mobilnie czyli w tajemnicy

2,5 godziny. Tyle średnio dziennie spędza młody człowiek w internecie. W sumie nie jest źle, prawda? Zostaje jeszcze sporo czasu na inne aktywności, których dywersyfikacja w młodym wieku jest wyjątkowo istotna. Byłoby całkiem fajnie, gdyby nie fakt, że to nieprawda… 2,5 godziny to myślenie życzeniowe rodziców – dzieci zadeklarowały 4 godziny i 12 minut dziennie w sieci.

Skąd ta dysproporcja? Z rozwoju technologii, rzecz jasna. Gdyby 10 lat temu ktoś nam powiedział, że nawet średniej jakości smartfon będzie bił wydajnością większość pecetów, a pakiety internetowe od operatorów okażą się być nie do „przejedzenia”, znacząco popukalibyśmy się w czoło. A teraz? Powiedzcie drodzy rodzice, sami przed sobą, jak bardzo jesteście pewni tego, że Wasze dzieci mówiąc „dobranoc” idą spać, a nie przenoszą się w świat wirtualny w zaciszu ciemnego pokoju? Ja pierwszy kamieniem nie rzucę.

Pierwszoklasista na imprezie?

Otwierający prezentację wyników badania minister cyfryzacji Marek Zagórski sięgnął po świetną analogię, która otworzyła oczy nawet mnie. Zapytał bowiem słuchającą go przeszło setkę osób: „Kiedy najwcześniej puścilibyście dziecko na imprezę?”. Tak sobie pomyślałem, że ja moich synów pewnie w liceum. Przecież trzeba wiedzieć do kogo idzie, kto będzie na imprezie, czy rodzice są tego świadomi, kiedy wróci, sprawdzić, czy dobrze się ubrało, zapewnić, że będzie dostępny pod telefonem (tak na wszelki wypadek). Ma sens, prawda? A kiedy pierwszy raz daliśmy dziecku smartfon? Pewnie w pierwszej-drugiej klasie, na komunię już się nie kupuje smartfonu, bo większość dzieci już go ma. No właśnie. Czyli nie czekaliśmy do liceum – wypuściliśmy malucha w nieznany świat, gdzie nie wiemy, z kim będzie spędzać czas, jak się ubierze (np. wrzucając swoje zdjęcia do sieci), kiedy wróci i czy będziemy mieć z nim kontakt… Mnie – wybaczcie kolokwializm – opadła szczęka.

Nie zagub dziecka w sieci

Taką właśnie nazwę nosi rozpoczynana prezentacją opisywanego raportu kampania społeczna Ministerstwa Cyfryzacji. Wiecie, że 60 procent rodziców daje maluchowi smartfona, żeby mieć czas dla siebie? Gdy brytyjscy ojcowie w jednym z badań zadeklarowali, że w aktywne interakcje z dzieckiem wchodzą średnio bodaj przeszło 20 minut dziennie, sporą grupę tamtejszych rodzin poddano dokładnym badaniom. Takim z mikrofonami w domach i badaczami dokładnie analizującymi treści i formę rozmów. To nie było 20 minut. To nie było nawet 10. Ba, nawet 2 minut nie było.

Brytyjscy ojcowie poświęcali czas swoim dzieciom przez… 39 sekund dziennie.

Kto idzie spać, gdy gasną światła?

Co robić, by dziecko nie przesadzało z internetem? Zabierać telefon? To nic nie da, każdy rodzic wie. Każdy z nas był też kiedyś małym chłopcem lub dziewczynką i wie, że po zakazany owoc sięga się 10 razy chętniej, niż po coś, co leży pod ręką. A teraz wielu z nas woli schować głowę w piasek i udawać, że nie wie, że 7,7% dzieci korzysta z telefonu po godz. 22, naiwnie wierząc, że to zaledwie 1,8%. Zaledwie 1 na 5 rodziców zainstalował dziecku filtr kontroli rodzicielskiej (nie chodzi o zabawę w Wielkiego Brata tylko o zwykłe uchronienie przed groźnymi treściami!), niemal 58% dorosłych twierdzi, że ustalili z dziećmi zasady korzystania z internetu, podczas, gdy potwierdza to zaledwie 22,5% nastolatków. Mówimy o tych samych rodzinach, badanych podczas tego samego badania! Rodzice – co się z nami dzieje?

Kto pokaże dziecku świat?

Nie jest łatwo, jako ojciec piąto- i ósmoklasisty bardzo dobrze o tym wiem. W dzisiejszym pędzącym za – w sumie to nie wiadomo za czym? – świecie chyba jednym z najczęściej słyszanych zwrotów jest: „Nie mam czasu”. Jedni w końcu zrozumieją, że każda minuta spędzona z młodym człowiekiem zaprocentuje w tym, jaki będzie, gdy dorośnie, co dla niego będzie priorytetem, jak łatwo będzie mu/jej stać się tym mitycznym „dobrym człowiekiem”, o którym marzy każdy rodzic. Wszystko jest dla ludzi, smartfony też. Co więcej – nie trzeba ich używać tylko jako środka do pozyskiwania wiedzy, nie bójmy się tego, że nowoczesne technologie służą też do zabawy. Czasem można pograć z dzieckiem w sieci w tę samą grę, poprzeglądać Youtube’a (i zobaczyć, co ogląda, by móc odpowiednio wcześniej zareagować, miałem taki przypadek), czy obejrzeć serial na Netflixie. Jeśli jednak nagle dziecko, zapytane, czemu znów patrzy w ekran telefonu, powie: „nudzi mi się” to wiecie, kto będzie temu winny? Nie dziecko. Pan, Pani, ja, społeczeństwo. Bo to my mamy im pokazać, że świat cyfrowy jest fajny, ale życie offline też jest warte uwagi.

Nie zagub dziecka w sieci.

P.S. jeżeli jesteś klientem Orange i chcesz mieć narzędzia, które mogą Cię wesprzeć wejdź na stronę „Chroń dzieci w sieci” gdzie możesz dowiedzieć się o jednym z nich – aplikacji dla rodziców. Warto zajrzeć także na stronę Fundacji Orange, gdzie znajdziesz materiały edukacyjne dla rodziców związane z bezpieczeństwem dzieci w sieci.

Udostępnij: Rodzicu, nic nie wiesz o swoim dziecku

Dodano do koszyka.

zamknij
informacje o cookies - Na naszej stronie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z orange.pl bez zmiany ustawień przeglądarki oznacza,
że pliki cookies będą zamieszczane w Twoim urządzeniu. dowiedz się więcej