Urządzenia

Testujemy Oppo Reno 4 Pro 5G

8 października 2020

Testujemy Oppo Reno 4 Pro 5G

„Flagowce”. Przedmiot marzeń każdego smartfonowego geeka. Rdzenie, gigabajty, megapiksele, cale, wszystkie najnowsze technologiczne rozwiązania. Fajnie o tym wszystkim poczytać, a jeszcze fajniej – mieć w swojej kieszeni. I dlatego cieszy mnie fakt, że w ostatnich latach można dostać urządzenie świetnej jakości nie zubożając przesadnie swojego portfela. Na przykład Oppo Reno 4 Pro 5G, który dokładnie dziś wchodzi u nas do sprzedaży.

Jak iPhone… tylko ładniejszy

Ładny jest. No ładny i tyle. W zalewie urządzeń, wielkich, ciężkich i chwilami pretensjonalnie przesadnych w wyglądanie, Reno 4 Pro wygląda – hmmm – skromnie? Nie krzyczy wyglądem, nie rzuca się w oczy, a przede wszystkim – co rzadkie w dzisiejszych czasach – robi wrażenie mniejszego, niż jest. Tzn. przesadnie mały nie jest. To wciąż 16×7,3×0,75 cm i 172 gramy sprzętu, ale może to kwestia mojej przesiadki z Note’a 20 Pro i LG Velvet, ale naprawdę zdarzało mi się szukać telefonu, który miałem w kieszeni. No i wąziutka ramka.

Nie ma co się rozpisywać o materiałach – mamy do czynienia z klasyką: szkło Gorilla Glass 6 z przodu, takie samo z tyłu, a między nimi aluminiowa ramka. Tył bardzo ładnie odbija światło, ale niestety w takiej sytuacji można się spodziewać mocnego „palcowania”. Ja po prostu wycierałem telefon w t-shirt 🙂

Słyszałem głosy, że wysepka z aparatami jest „silnie zainspirowana” iPhonem 11. Cóż – jak dla mnie przede wszystkim ta w Oppo Reno 4 Pro 5G jest ładniejsza i nie bije pretensjonalnie po oczach. Jak dla mnie to jedno z najbardziej gustownych „osadzeń” aparatów w telefonach, które weszło ostatnio na rynek.

Pop-upy z klawiaturą

Co firma, to nakładka na Androida. W przypadku Oppo mamy do czynienia z rozwiązaniem o nazwie Color OS. I szczerze Wam po… tzn. napiszę, że o tym, jak się nazywa, po raz kolejny zorientowałem się dopiero przyglądając się specyfikacji urządzenia. Nie ma mowy o bloatwarze, znalazłem tylko dwie nowe aplikacje: OPPO Relax i Soloop. Pierwsza to – jak sama nazwa wskazuje – zestaw sposób na relaksację, druga zaś to łatwy i intuicyjny edytor wideo. Dla mnie spoko, obie mogą się przydać. Podobnie zresztą jak pomocny w codziennym używaniu boczny pasek. Byłem jego fanem zanim zniknął z Samsungów i zawsze się cieszę, gdy ktoś przejmie ten pomysł do swojej wersji Androida.

O, wiem, co jeszcze bardzo mi się podoba w każdym Oppo. Niby drobnostka, ale niebywale wygodna. Zdarza się Wam czasami, że gracie (no co? 🙂 ), czy oglądacie film, gdy nagle wyskakuje Wam Bardzo Pilny SMS (wiadomość z komunikatora) Do Odpisania Natychmiast (zamieniający się potem w Serię Ważnych Wiadomości)? Idealnie by było, gdyby w takiej sytuacji nie było ryzyka kliknięcia w powiadomienie i nagłego przejścia do aplikacji? Da się – w Reno 4 Pro 5G, podobnie jak w innych Oppo, wyskakuje okno pop-up. Co więcej, w tej samej formie widzimy potem klawiaturę, którą możemy przesunąć w takie miejsce, by nie zasłaniała ekranu.

Aż tyle RAMu?

No właśnie, ekranu! Na szczęście tu większość producentów idzie od jakiegoś czasu jedną inspiracją, zgodnie z podejściem, że każdy ekran jest znakomity, pod warunkiem, że to Amoled. Co więcej, podoba mi się moda z ostatnich miesięcy, czyli poprawianie częstotliwości odświeżania. Nie jest to (jeszcze?) 200 Hz, w przypadku Reno 4 Pro 5G nawet nie 100, ale przeskok na 90 herców jest już zdecydowanie zauważalny. Zauważyli to już pierwszego dnia moi synowie mówiąc niemal chórem mówiąc: „Tata, jak ci płynnie chodzą Pokemony!” 🙂

W ogóle z nowego Oppo korzysta się bardzo przyjemnie, płynnie i bez przycinek. Marudy powiedzą: „Eee, tylko Snapdragon 765G!”. A ja powiem, że po pierwsze to procesor, który bez problemu wystarczy do praktycznie każdego zadania, po drugie zaś – w przypadku Reno 4 Pro 5G jest wsparty… 12 GB RAMu. Tak, nie pomyliliście się. 12 gigabajtów pamięci. To o połowę więcej, niż standardowo w pecetach. Poza tym – a może przede wszystkim – ten system naprawdę jest dobrze zoptymalizowany. Oppo określa serię Reno jako flagową, a ja nie czułem, jakbym pracował na telefonie, który by w jakiś sposób ulegał konkurencji.

W dzień jest super, w nocy tylko główny

Dobra, pora wrócić do aparatów. Pisałem już o wysepce, ale może warto wspomnieć o tym, co skrywa? Główny aparat 48 Mpix ze światłem 1.7, optyczną stabilizacją i laserowym autofokusem, tele 13 Mpix f/2.4, szeroki 12 MP f/2.2. A jak te cyferki przekształcają się na faktyczne zdjęcia? W dzień jest kapitalnie, niezależnie od tego, czy używamy głównego aparatu, zoomujemy optycznie x2, czy hybrydowo x5. Mój kot nawet na dużym zoomie jest idealny 🙂 I faktycznie to pięciokrotne szybkie powiększenie – jednym kliknięciem w interfejsie aparatu – to coś, czego mi brakowało w kilku innych testowanych wcześniej sprzętach.

W nocy lepiej jednak zdać się na główne szkiełko. O ile bowiem nawet w trybie Ultra Night możemy użyć pełnego zooma, o tyle efekt może się okazać „nieco” poniżej oczekiwań. Jeśli jednak decydujemy się na szeroki plany głównym obiektywem? Nie jestem ekspertem, ale nie widzę różnicy nawet w porównaniu ze znacznie droższym sprzętem.

W sumie podobnie jest z czytnikiem odcisków palców. Te w ekranie generalnie głównie mnie irytują – zdecydowanie wolę fizyczne, czy to w przycisku odblokowywania, czy w formie płytki dotykowej z tyłu obudowy. W Reno 4 Pro 5G rzadko musiałem poprawiać palec, ale inna sprawa, że po prostu ustawiłem sobie odblokowanie twarzą. Wiem, to takie nie-bezpieczniackie, te systemy zazwyczaj da się oszukać, ale: 1) to wygodne i bardzo dobrze działa; 2) i tak telefon miałem zawsze przy sobie.

Genialna bateria

O ile do testów wideo trafiają do mnie pełne zestawy sprzedażowe, tym razem miałem możliwość korzystania wyłącznie z samego telefonu. Nie wiem więc, jak wygląda kwestia ładowarki Super VOOC, która w ciągu kwadransa ma ładować baterię Reno 4 Pro 5G do 60%, a do końca w niewiele ponad pół godziny. Podłączyłem go za to do GreenCella z 75-watowym Power Delivery i w ciągu kwadransa „podskoczył” z 8% do prawie 30%. Jak dla mnie spoko.

Poza tym warto też zauważyć, że te 8% na wyświetlaczu pojawiło się po północy, podczas gdy telefon odpiąłem od ładowarki przed 8 rano. Przez cały ten czas korzystałem z niego standardowo (nie „testersko”). Telefon, który starcza tak naprawdę na cały dzień bez ładowania? To było dla mnie spore zaskoczenie, tym bardziej, że jego bateria to jednak wciąż „tylko” 4000 mAh. Szkoda tylko, że nie można go ładować indukcyjnie. Powiecie, że to taki „gimmick” (wybaczcie, ciężko mi znaleźć polski odpowiednik, a to angielskie słowo wyjątkowo tu pasuje) zaledwie, ale w moim home office znalazłem idealne miejsce dla płytki ładowarki i dziwnie się czuję, gdy odłożony tam telefon nie ładuje się.

Brać, czy nie brać?

Ilu Polaków tyle opinii rzecz jasna, ale ja, mając ograniczony budżet, na pewno umieściłbym Oppo Reno 4 Pro 5G na shortliście. Tak naprawdę ciężko się do niego przyczepić, nie widzę tu nawet przesadnych kompromisów. Procesor, choć nie z tych najwyższych, nie wpada w zadyszkę, zaś kosmiczny poziom pamięci RAM zdecydowanie wspomaga multitasking. Aparaty poboczne faktycznie mogłyby po ciemku radzić sobie lepiej, jednak tryb Ultra Night zgrabnie wspomaga główny obiektyw i nawet nocne zdjęcia wychodzą bardzo przyjemne. Jasne, że fajnie jest mieć flagowca znanej marki. Ale czy zawsze trzeba?

A na wypadek, gdybyście szukali mobilizacji do zakupu Oppo Reno 4 Pro 5G, to znajdziecie go w naszym sklepie, tutaj 🙂

Udostępnij: Testujemy Oppo Reno 4 Pro 5G

Urządzenia

Testujemy Samsunga Note 20 Ultra 5G

18 września 2020

Testujemy Samsunga Note 20 Ultra 5G

Ciężka sprawa z tym testem Samsunga Note 20 Ultra 5G. Nie to, żebym narzekał, praca testera jest fajna :), ale weź tu człowieku zmieść tyle „towaru”, by opowiedzieć o wszystkim w zaledwie kilku minutach? „Nadflagowce” koreańskiej firmy to potężne technologiczne kombajny i ten film spokojnie mógłby mieć nawet pół godziny. Pytanie kto by go obejrzał, a poza tym jestem zdania, że kilka minut powinno wystarczyć do zainteresowania (albo nie 😉 ) produktem albo usługą. Przed pandemią i przejściem na home office to chociaż w środkach transportu można było pooglądać.

Stylus przemyślany

Samsunga Note 20 Ultra 5G testowałem przez mniej więcej dwa tygodnie. Zastąpił mi tablet (wiem, że 10 cali lepsze, ale 7 też daje radę), bo do konsumpcji (wciąż jakoś nie podoba mi się to słowo) treści wideo jest urządzeniem idealnym. Inna sprawa, że jeśli chcemy konsumować ich sporo za jednym posiedzeniem, warto zapewnić sobie gniazdo ładowarki albo powerbanka pod ręką. Bateria to jedyne, co mi się w Samsungowym „Ferrari” nie podobało. No dobra, jeszcze wysepka z obiektywami, ale to jestem w stanie jakoś usprawiedliwić, bo jakość zdjęć faktycznie jest odwrotnie proporcjonalna do urody wykonujących je obiektywów.

Wyróżniki tego biznesowego urządzenia, którymi w mojej opinii są rysik i DEX, pozostały na znakomitym poziomie. Bawiłem się jakiś czas temu innym telefonem z rysikiem. Stylusa wyciągnąłem tam raz, z ciekawości. Potem o nim zapomniałem, bo interfejs telefonu nie był doń w ogóle przystosowany. Note 20 Ultra to co innego – boczne menu pojawiające się od razu po wyjęciu rysika podpowiada co możemy z nim zrobić. Ja używałem do zdalnego poprawiania mojemu synowi pracy domowej z angielskiego (fajny „myk”, w zależności od tego, czy wybierzemy marker, ołówek, długopis, czy pióro, rysując słyszymy odpowiedni odgłos; ten zgrzyt stalówki, wow!), zaznaczania fragmentów na screenshotach, przełączania slajdów na prezentacji, czy nawet odręcznego pisania SMSów (z odczytywaniem moich bazgrołów radzi sobie świetnie).

Note 20 Ultra 5G, czyli komputer w kieszeni

Pamiętacie, jak przy poprzednim teście Samsunga pokazywałem wam DEXa? Od tamtego czasu „trochę” się zmieniło i teraz, by ze smartfona, zawstydzającego możliwościami wiele komputerów, zrobić urządzenie desktopowe, nie potrzebujemy nawet kabla. Wystarczy odpowiednio dobry telewizor i kilka kliknięć w telefonie, by w dowolnym miejscu mieć możliwości korzystania z „oszukanego”, bardzo wydajnego desktopa.

A czy ściśnięcie testu do kilku minut spowodowało, że czegoś Wam w nim zabrakło? Zobaczcie sami i podzielcie się wrażeniami w komentarzach! Chętnie przeczytałbym też, test jakiego urządzenia chcielibyście zobaczyć teraz? Może się uda 😉

Udostępnij: Testujemy Samsunga Note 20 Ultra 5G

Urządzenia

Który soundbar do domu? Bose 700 kontra Denon DHT-S516H

8 sierpnia 2020

Który soundbar do domu? Bose 700 kontra Denon DHT-S516H

Weekend, więc pora na coś nieco luźniejszego. Tym razem gadżety dwa, a nie trzy, na dodatek tego samego rodzaju, więc tekst będzie w formie „Starcia Tytanów”. Ostatnio w ten sposób pisałem o słuchawkach. Dziś też o dźwięku, ale w nieco inny sposób. Przed Wami – soundbary.

Po co komu soundbar?

Też się kiedyś nad tym zastanawiałem. Szybko doszedłem jednak do wniosku, że to taki przypadek, w którym nie wiemy, jak coś jest fajne, póki choć raz tego nie spróbujemy. Soundbar, czyli płaska listwa z głośnikami na – mniej więcej – szerokość telewizora ma poprawić to, jak odbieramy warstwę dźwiękową tego, co oglądamy. No i subwoofer, odpowiedzialny wyłącznie za basy, jak dla mnie nieodłączny element takiego zestawu. Powiecie: „przecież to tylko basy, poza nimi jest mnóstwo dźwięków!”. Dla mnie – jeśli już decyduję się na taki zestaw – basy są jak… np. przyprawy. Rosół bez przypraw da się zjeść, nawet nas nasyci. Ale smak poznamy dopiero dodając odrobinę dodatków, prawda?

Pisałem, że zastanawiałem się, po co mi soundbar? Wystarczyło 15 minut – trochę spędzone na Netflixowym serialu „Dark”, z mroczną, muzyką Bena Frosta (co ciekawe, wykonywaną przez orkiestrę Sinfonietta Cracovia) i trochę na Spotify, z monumentalnym „Honor” Hansa Zimmera ze ścieżki dźwiękowej serialu „Pacyfik” i jakimś kawałkiem Nightwisha. Wiecie co? Nie wyobrażam sobie już korzystania z telewizora bez soundbara.

Zestaw, który wycisnął łzy. Bose Soundbar 700 + Acoustimass 300

Soundbar Bose 700

Jaki pierwszy trafił do mnie zestaw z soundbarem Bose 700 i subwooferem Acoustimass 300. O technikaliach Bose 700 możecie przeczytać tutaj, nie ma więc sensu, bym te informacje kopiował. Poza tym nie czuję się kompetentny, by oceniać szczegółową specyfikację, nie znam się na tym. Piszę dla Was tylko o tym, jak odbieram testowane sprzęty z punktu widzenia zwykłego klienta. A ten był taki, że usłyszawszy pierwsze tony „Honor” stanąłem jak wryty, szczęka mi opadła, a w kąciku oka pojawiła się łza wzruszenia. Możecie się śmiać, jakoś to przeżyję 🙂

W moim dość sporym salonie usłyszałem dźwięk, jakiego nie byłbym sobie w stanie wyobrazić.

Poczułem się jakby cały mnie otulał, okrążał i wciągał w zupełnie inny świat. Kurczę, nie mam słuchu muzycznego, nigdy nie słyszałem na żywo jak gra orkiestra symfoniczna, nie odróżniłbym pewnie dźwięku skrzypiec od kontrabasu, ale wtedy, w tamtym momencie, NIKT nie oderwałby mnie od słuchania tego utworu… Później najlepiej sprzętu używało mi się, gdy moja partnerka wychodziła z dzieckiem na spacer, a ja mogłem korzystać z możliwości 700-ki i 300-ki, hmmm… nieco bardziej. Tak, czasami podłoga się trzęsła, ale dźwięk był niezmiennie, jak na moje rozdeptane przez słonia ucho, obłędnie czysty. Sąsiedzi chyba są wyjątkowo wytrzymali, nie mają home office, albo lubią moją muzykę 😉

Co ciekawe, opisana na wstępie sytuacja zdarzyła mi się od razu po uruchomieniu świeżo podpiętego sprzętu! Dopiero potem zobaczyłem, jak ogromnymi możliwościami konfiguracji dysponuje sprzęt Bose. Technologia ADAPTIQ ma ponoć dostosować charakterystykę dźwięku do specyfiki pomieszczenia. Cały proces trwa ok. 5 minut, potrzebujemy do tego aplikacji, specjalnych „niby-słuchawek” i chodzenia z nimi po różnych miejscach pokoju, z których będziemy oglądać film, czy słuchać muzyki. Tu pewnie przydałby się słuch muzyczny, bo dla mnie i przed i po adaptacji było równie obłędnie 🙂 O ile aplikacja pomaga w dokładnym skonfigurowaniu (na początku jest wręcz niezbędna) i w uruchomieniu Spotify. Potem można o niej zapomnieć i używać dołączonego do zestawu uniwersalnego pilota. Poza soundbarem obsługiwał mój telewizor i konsolę Xbox One, wszystko było intuicyjne, nie wymagało żadnej konfiguracji.

Czy sprzęt Bose ma jakiś minus? Tak, rozmiary subwoofera i cenę. Acoustimass 300 to ogromny, przeszło 13-kilogramowy “kloc”, o rozmiarach 30,5×30,5 cm i wysokości 38 cm. Czasami ciężko go gdzieś dyskretnie schować, na szczęście z soundbarem łączy się bezprzewodowo. To więc da się przeżyć, ale cena za oba elementy, oscylująca w okolicach 7000 zł, jest już mocno niebagatelna.

Jak najlepsza filmowa muzyka. Denon DHT-S516H

Soundbar Denon DHT-S516H

Patrząc na soundbar Denona już od razu widać, że to inna kategoria. Mieści się w jednym pudełku ;), nie jest tak ogromny, nie krzyczy z daleka: „Jestem ekskluzywny!”, choć tak naprawdę… jest. Założona w 1910 w Tokio firma, funkcjonująca jako Denon od 1939 r., jako pierwsza wprowadziła na rynek domowy odtwarzacz CD (w 1982 roku) od kiedy pamiętam pozycjonuje swoje produkty w segmencie premium. To, że wydają się być nieco subtelniejsze i łatwiej wtapiają się w otoczenie, wydaje się być bardziej plusem 🙂

Gdybym miał podsumować testy DHT-S516H (soundbar roku 2019 wg. Magazynu T3) jednym słowem (takim jak „Honor” w przypadku Bose) byłoby to „Dark”. Trzeci sezon niemieckiego hitu Netflixa, który akurat binge’owałem z Denonem podpiętym do telewizora, charakteryzuje mroczna, dramatyczna ścieżka dźwiękowa. Nie wiem, jak Wy, ale dla mnie dobra muzyka w filmie/serialu to taka, której świadomie nie słyszę, a podświadomie wprowadza mnie w nastrój korelujący z wydarzeniami na ekranie. No i kurczę działało… Oj jak to działało…

Siedziałem z zaciśniętymi zębami na brzegu kanapy, szybko oddychając, gdy Jonas i Martha stawali przed kolejnymi wyzwaniami.

Dopiero potem zdałem sobie sprawę, że to właśnie muzyka tak na mnie działała. Co ciekawe, znów istotną rolę grały basy. Mimo iż subwoofer (też łączy się z belką beprzewodowo) w zestawie z Denonem wygląda jak wnuczek Acoustimassa. Przy muzyce różnicę było słychać (ale raczej w kategorii „bardzo dobrze” kontra „znakomicie”). Przy filmie Denon już zdecydowanie oddawał atmosferę tak, jak bym tego oczekiwał.

Na co dzień Denon DHT-S516H jest właśnie taki, jak najlepsza filmowa muzyka. Stoi pod telewizorem, czarnym kolorem idealnie wkomponowując się w taki sam odbiornik TV. Nie rzuca się w oczy, robi swoje na co dzień, przypominając o sobie dopiero wtedy, gdy go odłączymy i zobaczymy jak żałosne bzyczki wydaje samotny telewizor. Nie jest orkiestrą symfoniczną, fakt. Sprawia, że na powrót mam ochotę korzystać z telewizora, a nie z tabletu i moich ukochanych Jabr 75t Active, wciśniętych w uszy. Gdy trzeba – poczuję bas. Gdy oglądam futbolowe dokumenty „All or nothing”, czy „The Last Chance U” pozwoli mi poczuć atmosferę futbolowego boiska. Tak, by z jednej strony dokładnie usłyszeć to, co mówią zawodnicy, a z drugiej – wczuć się w klimat szalejących trybun.

Minusy? Chyba tylko jeden – zestaw nie dysponuje pilotem zdalnego sterowania. A ponieważ nie wyobrażam sobie pogłaśniania i ściszania soundbara… guzikiem na obudowie, początkowo musiałem w tym celu korzystać z nie do końca intuicyjnej (to takie pół minusa) aplikacji. Przeszedłem drogę przez mękę, usiłując skonfigurować pilota od mojego telewizora do obsługi soundbara, by ostatecznie go… zmienić, z tzw. „Smart Remote” na zwykłego, bazującego na podczerwieni pilota.

Który wybrać?

Dylemat wygląda poważnie, prawda? Tzn. perspektywa nieco się zmienia, gdy okazuje się, że Denon DHT-S516H kosztuje 2699 PLN, co więcej – jest dostępny w naszym sklepie i jeśli nie potrzebujecie nowego telefonu, to podpisując/przedłużając umowę z Orange możecie wziąć go na raty. Być może część z Was teraz myśli: „No jaki ma doradzić, przecież wiadomo, że ten z Orange!”.

Cóż, na pewno bardzo istotnym elementem jest czynnik ekonomiczny. Jeśli dysponowałbym tak dużymi pieniędzmi do wydania na fanaberie – wziąłbym zestaw Bose. Ale to trochę tak jak z samochodami. Pewnie fajnie jest jeździć Mercedesem, ale dobrze wyposażona Skoda Octavia też może dać dużo przyjemności. Oba testowane soundbary można podłączyć do telewizora zarówno kablem optycznym, jak i HDMI. W obu jest piękny, czysty dźwięk, sporo możliwości zmian ustawień. Można „wyciągnąć” listę dialogową tak, by aktorów było słychać wyraźniej. No i wzbogacić percepcję dźwięku mniej lub bardziej potężnymi basami. Dlatego i jeden i drugi soundbar to w mojej opinii dobrze wydane pieniądze.

Udostępnij: Który soundbar do domu? Bose 700 kontra Denon DHT-S516H

Urządzenia

Co w gadżetach piszczy (33)

6 czerwca 2020

Co w gadżetach piszczy (33)

Kolejny miesiąc samoizolacji to idealny czas nie tylko na odnalezienie odpowiedniego balansu praca-życie, ale też doskonała okazja do testowania gadżetów. Tym razem trzy sprzęty spod znaku: ciszy, wygody/efektywności pracy w domu i jednego z najlepszych na rynku stosunku ceny do jakości. Nie będę przesadnie teaserował 🙂 – to ostatnie to jeden z moich ulubionych smartfonów ostatniego półrocza.

Bose NCH 700 – Odgłosy? Jakie odgłosy?

To już prawie rok, gdy na łamach Bloga – acz w oddzielnym tekście – przetestowałem dwa ciekawe modele słuchawek z aktywnym wyciszaniem szumów. Podsumowując tamten materiał miałem wrażenie, że słyszałem (a w zasadzie… nie słyszałem) w tej materii już wszystko. Jasne – do momentu, gdy pojawił się on, na białym ko… tzn. w ręku kuriera.

Recenzje Bose Noise Cancelling Headphones 700 (NCH 700) czytałem już wcześniej. Ba – w 2016 roku pisałem nawet o modelu Quiet Comfort 35. Wiedziałem, że firma z Framingham w stanie Massachusetts jest wzorcem w segmencie słuchawek z ANC, ale…

Ale kiedy założyłem NCH 700, literalnie opadła mi szczęka. Aplikacja Bose pozwala ustawić dla tych słuchawek poziom redukcji hałasu od 1 do 10, a domyślnie jest to stopień najwyższy. Stopień, przy którym świat cichnie. Serio, totalnie cichnie. Nie ma szumu komputerów, nie słychać stukających klawiatur, otwierających się drzwi w pokoju w robocie, a koledzy, nawiązujący dłuższą i głośniejszą konwersację, wydają się być elementem – bo ja wiem, snu?

Za każdy razem, testując słuchawki z ANC, pisałem, że uwielbiam się wyłączać i nie cierpię dźwiękowego „smogu” ulicy. Spacerując po ulicy z Bose NCH 700 trzeba BARDZO uważać, dochodząc do przejść dla pieszych, bo na najwyższym stopniu naprawdę NICZEGO nie słychać. W metrze (miałem okazję testować Bose jeszcze przed czasami Covida) nie ma czegoś takiego, jak stukot kół pociągu, to wręcz surrealistyczne! Na szczęście aplikacja pozwala zdefiniować trzy poziomy, między którymi możemy się łatwo przełączać. No i – żeby nie było idealnie – w domu, na home office, gdy jednocześnie zdalne lekcje mają 3-, 5- i 8-klasista – i święty Bose nie pomoze 😉

ANC to jedno, ale Bose NCH 700 są też mega wygodne, lekkie (250g), można zapomnieć, że mamy je na uszach. To też pierwsze słuchawki, o których mogłem powiedzieć, że obsługuje się je naprawdę intuicyjnie. Wszystko dzieje się na prawej muszli. Chcemy wyłączyć muzykę, połączyć się albo rozłączyć z rozmówcą? Stukam dwa razy w przednią część. Głośniej? Smyramy palcem do góry. Ciszej? Zgadnijcie 😉 Utwór do przodu? Palec do przodu. Od początku/do tyłu? To samo z palcem. No i pełna integracja z Google Asystentem. Nie musiałem sięgać po telefon – słuchawki informowały o komunikatach, mówiły mi, kto do mnie napisał, a nawet pozwalały odpisać głosem.

Najlepsze jakie miałem. Zastanawiałem się, czy nie udawać przed kurierem, że nie ma mnie w domu 😉

Poly Studio – Wideokonferencja zamknięta w „soundbarze”

Telekonferencja… Dla niektórych codzienność pracy w korporacji, dla niektórych koszmar. Ale coś Wam powiem – w nowym świecie będzie ich jeszcze więcej. A biorąc pod uwagę, że firmy gremialnie zdają się przychylać do częstszej pracy zdalnej, przede wszystkim menedżerowie będą szukać pomysłu na coś, co pozwoli im oderwać się od kamery komputera i – choćby bezprzewodowych – słuchawek.

Kiedy zdarza mi się występować na konferencjach, lubię chodzić. Kamerzyści i oświetleniowcy mają ze mną krzyż pański, bo po prostu nie potrafię ustać na miejscu. I o ile z komputerową kamerą tak się nie da, to z Poly Studio – jak najbardziej. Pamiętam dawno temu, jeszcze w siedzibie TP S.A. na Twardej, pokój „Telepresence”. Specjalne pomieszczenie do zagranicznych wideokonferencji, dedykowana kamera, ściana monitorów… Teraz wystarczy wyjąć z pudełka sprzęt przypominający soundbar, podpiąć przez HDMI do telewizora, przez USB do komputera i… i w zasadzie to wszystko! Oczywiście, gdy zainstalujemy jeszcze odpowiedni soft, co – niestety – dyskwalifikuje komputery z Linuxem.

Poly Studio z założenia – jak sądzę – miało być sprzętem zamieniającym małe korporacyjne klitki, tzw. Huddle Rooms, w wypasione sale do wideokonferencji (tak przynajmniej prezentowano Studio na premierze w warszawskiej siedzibie Poly). Gdy pojawił się pandemiczny wirus, życie nieco zweryfikowało te plany, pozwalając na stworzenie pomieszczenia do wideo ze standardowego mieszkalnego salonu.

Technologia odcinająca szum zewnętrzny i skupiająca się na głosie/ach uczestników konferencji, śledzenie obecnych zarówno wideo, jak i audio, możliwość podłączenia do praktycznie każdego rozwiązania do rozmów grupowych, a do tego intuicyjna konfiguracja (nie trzeba instalować sterowników) i zarządzanie w chmurze. Przyczepić można się tylko do ceny, przeszło 4000 złotych, ale z drugiej strony – to i tak ułamek wartości legendarnego „tepsianego” Telepresence. I bez problemu jestem w stanie wyobrazić sobie ludzi, którym znacząco ułatwi codzienne życie w nowym, popandemicznym świecie.

Samsung S10 Lite – Nie każdy musi mieć flagowca

Przez lata, kiedy testuję niemal wszystkie smartfony w ofercie Orange Polska, strasznie się rozbestwiłem. Gdy tylko na rynku ma się pojawić jakiś nowy flagowiec, rozświetlają mi się oczy i zastanawiam się, kiedy próbka trafi do mnie. I dopiero, gdy „z braku laku” dostałem Samsunga S10 Lite, zacząłem się zastanawiać… po co komu ten pęd do flagowców?

Nie zrozumcie mnie źle, na topowe smartfony i nowe technologie zawsze znajdą się chętni, a ja z radością wezmę się za testowanie kolejnych rewolucyjnych rozwiązań. Gdyby jednak – jak pewnie 99,9% Polaków – stanął przed dylematem „na jaki smartfon na kolejne dwa lata wydać moje ciężko zarobione pieniądze”, myślałbym pewnie raczej o półce średniej. Tym bardziej, że kilka miesięcy z S10 Lite przekonało mnie, że tak naprawdę… niczego mi w tym telefonie nie brakowało, na nic nie narzekałem, a kompromisy, na które w przypadku urządzenia tańszego, trzeba iść – nie stanowiłby dla mnie problemu.

Jakie kompromisy? Dwa kluczowe, ekran i aparaty. Niby to SuperAmoled (z „nie za dużą, nie za małą” przekątną 6,7”), ale w porównaniu do serii S20 wydaje się znacznie bardziej blady i „wyprany”. Zwracałem na to uwagę jednak tylko, gdy obok leżał jakiś topowy smartfon, bo przy zwykłym użyciu to absolutnie nie przeszkadza. Główny aparat to z jednego strony matryca 48 Mpix, z drugiej jednak – światło zaledwie f/2.0. Zgoda, w nocy szału nie ma, pewnie w dzień też można by się było do czegoś przyczepić, ale… no kurczę, jeśli ktoś jest artystą i potrzebuje lepszego aparatu (nawet w telefonie) to go na niego stać. Większość taka matryca wystarczy. Nie ma też ładowania indukcyjnego, ale to też dla wielu raczej fanaberia. No i 5G, ale – cóż – LTE daje radę, można trochę poczekać.

Poza tym to po prostu zgrabny, poręczny, szybki, wydajny smartfon, z nakładką taką samą, jak w flagowcach od Koreańczyków, z ponadprzeciętną, 4,5-amperogodzinową baterią. Nawet ja nie czułem dyskomfortu, używając S10 Lite, wręcz ze względu na zgrabność i poręczność zdarzało mi się wybierać go chętniej, niż testowanego w tym samym czasie S20 Ultra.

Jakbyście szukali, gdzie go kupić, to zajrzyjcie do nas 🙂 I pamiętajcie, że teraz pierwsze trzy raty bierzemy na siebie!

Udostępnij: Co w gadżetach piszczy (33)

Urządzenia

Testujemy Xiaomi Mi 10 5G

11 maja 2020

Testujemy Xiaomi Mi 10 5G

Ludzie odpowiednio sta… doświadczeni 🙂 pamiętają jeszcze określenie „tania chińszczyzna”, z drugim słowem wypowiedzianym odpowiednio pogardliwym tonem. Czasy się zmieniły dość znacząco i teraz w ręku mam Xiaomi Mi 10. Ani to „chińszyzna”, ani to tanie. Ale przede wszystkim bez wstydu stające w szranki z dotychczasowymi królami smartfonowego rynku.

Choć na pierwszy rzut oka – cóż, szału nie ma. OK, ciężko się spodziewać, że co roku firmy będą nas obdarzać feeriami designu i wywołać serię ochów i achów na widok bryły kolejnego flagowca. Mi 10 nie krzyczy „jestem nowy!”. Inna rzecz, że niejeden raz dowiadywaliśmy, że dużo rycząca krowa może dawać wyjątkowo mało mleka.

Nie szata zdobi szympansa

Ochów nie ma, achów nie ma, ale pierwszy rzut oka wypada bardzo dobrze. Ba, ekskluzywnie wręcz. Szczerze mówiąc, ja nie potrzebuję, żeby mój telefon błyszczał blichtrem. Jak mawiał Tytus de Zoo – nie szata zdobi szympansa, lecz szympans szatę. Może obiektywy mogłyby nie wystawać, konkurencja przynajmniej parę razy już udowodniła, że się da. Generalnie jest klasycznie, aluminiowo-szklanie, z fajnymi, zagiętymi (mnie się to zawsze podobało) bokami. I dość ciężko – 208g. A jak jest zagięte szkło i ciężko, to pewnie może być ślisko?

Ano może… O ile z ręki testowany sample mi nie wypadł, ale z półki, z półtora metra, dwukrotnie się zsunął. Macie tak czasami, że pojawiają się momenty, w których świat zwaaaaaalniaaaaaaaa? Miałem to samo, w obu przypadkach najpierw obserwując z przerażeniem lot urządzenia, a potem z drżeniem serca podnosząc telefon, który… okazał się nie mieć nawet ryski! A tych ponad 200 gramów to tak naprawdę i tak nie czuć.

Muszę za to podkreślić, że Xiaomi Mi 10 dysponuje świetnym sensorem odcisków palców w ekranie. Chyba najlepszym spośród tych, z których korzystałem, sensorem odcisków palców w ekranie. Co ciekawe, używałem go… dość rzadko. A to dlatego, że mechanizm odblokowywania twarzą radził sobie nawet na dworzu, gdy w zgodzie z potrzebami dzisiejszych czasów chodziłem w masce. Pewnie z chirurgiczną nie poradziłby sobie tak łatwo, ale przeciwsmogowa, przylegająca do twarzy, nie stanowiła dlań problemu.

Brzydkie MIUI o złotym sercu

Sam ekran, Super AMOLED rzecz jasna, jak na super amoledy przystało jest kapitalny. HDR10 to już nie jest wielkie halo, wysoka jakość obrazu to standard we flagowcach. No i – to zdarza się coraz częściej – po wejściu głębiej do menu możemy ustawić szczegółowe parametry wyświetlacza, żeby idealnie spełniał nasze oczekiwania. Sam telefon nie wydaje się wielki, chyba naprawdę przyzwyczaiłem się do duuużych ekranów i 6,7 cala nie stanowi dla mnie problemu.

Stanowi go za to niestety interfejs telefonów Xiaomi. Mam wrażenie, że MIUI budzi wyłącznie skrajne uczucia, będąc ocenianym albo jako przepiękny, albo jako kwadratowo obrzydliwie cukierkowy. Ja jestem w tej drugiej grupie, ale na szczęście przyglądam się wnętrzu i choć nie wygląda najlepiej, serce ma złote 🙂

Zdarza się Wam dawać telefon dzieciom? Jasne, coraz więcej młodzieży ma swoje smartfony, ale czasami telefon taty się przydaje. W Xiaomi można wybrać aplikacje, które przy otwarciu skanują twarz, lub wymagają odcisku palca. SMSy, komunikatory, galeria – i tak pozostają nasze. W ogóle korzystanie z MIUI, podpowiedzi, charakterystyczne dla tej nakładki elementy interakcji, a nawet wiadomości wyskakujące podczas grania w oknie pop-up (i nie przeszkadzające w zabawie) – to wszystko jest najbardziej intuicyjne ze wszystkich smartfonów, z jakich korzystałem. No i co rano pojawia się monit, sugerujący wyczyszczenie „śmieci” w pamięci. Tylko, że…

…czyszczenie nie jest potrzebne

Snapdragon 865, chłodzenie cieczą (niczym w topowych gamingowych laptopach), 8 GB RAMu, Android 10 „z pudełka”, WiFi obsługujące standard ax, pozwalające łączyć dwie sieci naraz i dodać do nich jeszcze transmisję 5G/LTE… Cóż – powitajcie demona wydajności, który nie zna pojęcia „przycinanie”, czy „spowolnienia”. W sumie to nie zna też pojęcia „zabrakło baterii”, bo jeśli jakimś cudem zdołamy wycisnąć ostatnie siły z 4780-miliamperogodzinowego ogniwa, to wystarczy podpiąć je na kilkanaście minut do 30-watowej ładowarki. Wersja Pro obsługuje nawet 50W, ale 30 w zupełności wystarcza. Gry, aplikacje, internet, przeskakiwanie między aplikacjami – tutaj naprawdę nie miałem się do czego przyczepić. Ale, żeby nie było, łyżką dziegciu trzeba laurkę trochę pobrudzić 😉

Nie lubi wody i… zegarków konkurencji

Skoro mówimy o cechach, które dla dzisiejszych flagowców są oczywistością, tym większym zaskoczeniem jest, że w Mi 10 zabrakło… wodoodporności. W tym przypadku mam jednak wrażenie, że tego dziegciu to na czubku łyżeczki tylko trochę się znalazło, bowiem to akurat miałem okazję przetestować. Nieopatrznie wybrałem się na leśną wycieczkę i akurat w połowie drogi zastało mnie oberwanie chmury. Ja wróciłem doszczętnie przemoknięty, nie mając na sobie ani jednego suchego kawałka. A ponieważ – wierni czytelnicy znają moją słabość – Pokemony same się nie złapią :), pomyślałem, że w zasadzie nie będę sobie nic robił z braku certyfikatu IP. Jak się okazało, telefon też nic sobie z tego nie robił i cały czas działa bez zastrzeżeń.

Gorzej, że nie dogaduje się z moim prywatnym Huaweiem Watch GT2 i kilkanaście minut po restarcie telefonu mogę zapomnieć o powiadomieniach przesyłanych na zegarek. Bardziej niż tego brakuje mi jednak… większego zoomu.

Tylko (większego) zooma brak

Ech, ten Mi Note 10… Łezka się w oku kręci. Dobra, z tą łezką to przesada, ale sami przyznacie, że dzisiejsze czasy w kwestii fotografii mobilnej mocno rozleniwiają. Po co się ruszać i przybliżać do obiektu, skoro mamy 5-krotny zoom optyczny, a cyfrowy na 50-krotny? Aaaalbo jednak nie, bo „zwykły” Mi 10, bez Note, optycznie zbliży obraz co najwyżej dwukrotnie. Uwielbiam robić zdjęcia mojemu kotu, ale zwierzak jest mocno „elektryczny” i usłyszawszy ruch, czasami zmyka zanim zdążę się złożyć do zdjęciai

No ale generalnie nie ma co narzekać. Isocell Bright, 108-megapikselowa matryca Samsunga, robi naprawdę bardzo ładne zdjęcia (ale zaznaczam, że żaden ze mnie zawodowiec, oceniam okiem zwykłego użytkownika). Udało mi się nawet zrobić fajne (jak dla mnie, rzecz jasna) zdjęcie Lasu Kabackiego w trakcie biegu (bez zatrzymania, chciałem sprawić, jak stabilnie wyjdzie, jestem ciekaw Waszej opinii – po kliknięciu zobaczycie oryginał; w zasadzie pół oryginału, bo te 108 MPix to za dużo dla WordPressa 🙁 ). Tryb nocny sytuacji wcale nie pogorsza, obrazy są jak dla mnie czasem wręcz przesycone kolorami (jak takie lubię), a udało mi się nawet sfotografować w nocy, przez okno dachowe, Wielki Wóz. Reszta to standard – sztuczna inteligencja rozpoznając scenę dopasowuje parametr (tak, kota też poznaje), a przedni aparat całkiem naturalnie rozmywa tło przy selfie.

Xiaomi Mi 10 – czy warto?

Naprawdę w Xiaomi Mi 10 ciężko się do czegokolwiek przyczepić. Obsługuje 5G (sprawdzone!), ma całkiem niezłe głośniki stereo (kto słucha muzyki z głośników telefonu?), nie ma mini-jacka, ale da się go podpiąć do gniazda AUX w samochodzie przez przejściówkę USB-C. Ma nawet promiennik podczerwieni, który przydał mi się kilkakrotnie, gdy za żadne skarby nie potrafiłem znaleźć pilota do telewizora. W standardzie 4K, więc nie obejrzę filmów 8K, które potrafi nakręcić Mi 10, ale dla mnie to jeszcze fanaberia, taki proof of concept. Niektórzy mogą kręcić nosem również na cenę, ale pamiętajcie, że to nie jest tania chińszczyzna, a dobry sprzęt elektroniczny trochę kosztować musi. No i, że Xiaomi Mi 10 możecie kupić u nas: zarówno samego, jak i w zestawie z 32-calowym telewizorem tej samej firmy. Mnie się ten sprzęt naprawdę bardzo spodobał.

Udostępnij: Testujemy Xiaomi Mi 10 5G

Dodano do koszyka.

zamknij
informacje o cookies - Na naszej stronie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z orange.pl bez zmiany ustawień przeglądarki oznacza,
że pliki cookies będą zamieszczane w Twoim urządzeniu. dowiedz się więcej