Innowacje

Gdyby internet był samochodem, czyli porównanie prędkości

20 października 2016

Gdyby internet był samochodem, czyli porównanie prędkości

W zamierzchłych czasach, gdy jeszcze Bill Gates zarządzał Microsoftem powiedział ponoć w jednym z wywiadów: „Gdyby General Motors dokonał takiego postępu, jaki miał miejsce w przemyśle komputerowym, wszyscy jeździlibyśmy dziś samochodami kosztującymi 25 dolarów i zużywającymi galon paliwa na 1000 mil”.

Jak głosi legenda rzecznik prasowy General Motors nie pozostał dłużny: „Gdyby GM rozwinął technologię tak, jak rozwinął Microsoft, wszyscy jeździlibyśmy dziś samochodami o następujących właściwościach…” I po wielokropku pojawiły się takie punkty, jak choćby pytanie „Are you sure?”, przed otwarciem poduszki powietrznej, czy konieczność  naciśnięcia przycisku start w celu wyłączenia silnika.

Grafika ilustracyjna - wóz ciągnięty przez osła

Spodobał mi się pomysł takich „licytacji” i stwierdziłem, że porównam rozwój szybkość przesyłania danych w kolejnych technologiach mobilnych, do prędkości różnych pojazdów. Wyobraźcie sobie, że w pierwszej, dostępnej w Polsce technologii mobilnej – NMT, zwanej również 1G, która jeszcze przecież kilkanaście minut temu była dominującym standardem możliwy był transfer danych z prędkością 1200 bit/s. I mówimy tu wyłącznie o przesyłaniu głosu – transfer danych nie był w NMT możliwy. Ale gdyby był, to strona bloga ładowałaby się … około 3 godzin i 45 minut. A zajmuje ona jedynie 2,06 MB. Oczywiście w tej technologii transfer danych, w znanej nam dzisiaj formie nie był możliwy jednak pozwala to wyobrazić sobie różnicę. Inna sprawa – większa część tego transferu wykorzystywana była do sygnalizacji, a tylko nieco mniej niż 10% do transferu głosu. Jeżeli to był wóz drabiniasty technologii mobilnej (i to ciągnięty przez leniwego osiołka), to kilka lat później przesiedliśmy się do…  Bugatti Veyron.

Różnica była zauważalna. Prędkość wzrosła bowiem do 64 Kb/s, a co najważniejsze, wreszcie mogliśmy wysyłać dane poprzez sieć komórkową.  W 2004 roku pojawiła się technologia EDGE, która pozwalała osiągnąć transfer rzędu 240 Kb/s. To mniej więcej 360 razy szybciej niż technologia 1G,choć trzeba pamiętać, że to warunki idealne, a na co dzień prędkość przesyłania danych wynosiła około 100 kb/s.  Trzymając się przykładu z wozem drabiniastym, to tak jak gdybyśmy przesiedli się do Thrust SSC, czyli pierwszego samochodu (wspomnianego wcześniej silnika odrzutowego z kołami), który pobił barierę dźwięku rozpędzając się do 1227,985 km/h .

Grafika ilustracyjna - satelita

Wracając do prędkości internetu, pozwolę sobie przypomnieć, że jeszcze kilkanaście lat temu internet stacjonarny o prędkości 512 kb/s był niczym błyskawica ;-). To też były inne czasy. Przypominam, że w 1998 roku strona Wirtualnej Polski wyglądała tak, posiadała niewiele grafiki i w związku z tym zajmowała bardzo mało miejsca. Żebyście mieli porównanie otworzenie strony bloga zajęłoby w maksymalnej dla technologii EDGE prędkości niewiele ponad… 70 sekund.

Kolejnym etapem rozwoju sieci mobilnej, było wdrożenie sieci 3G. Korzystamy z niej wszyscy, jest dostępna w prawie każdym regionie Polski (na szczytach Tatr mogą być problemy). Można przy jej pomocy osiągnąć prędkość nawet do 42 Mb/s (w technologii HSPA Dual Carrier), jednak średnie prędkości w sieci bliższe są 20 Mb/s. Nie zawsze tak było – pierwsze rozwiązania oparte o technologię 3G – 3G Rel’99 pozwalały osiągnąć prędkości w okolicach 200 – 300 kb/s, co i tak było ponad dwa razy lepszym wynikiem niż w technologii 2G. To była przesiadka do… myśliwca F-16, który rozpędza się do 2300 km/h. Kolejnym etapem była technologia HSDPA (High Speed Downlink Packet Access), która pozwalała osiągnąć prędkość rzędu 7,2 Mb/s, a potem 14,4 Mb/s (teoretycznie) i 3-8 Mb/s (praktycznie). Kontynuując motoryzacyjno-lotniczy wątek, intemet w telefonach przyśpieszył wtedy mniej więcej tysiąckrotnie, co oznacza, że rozpędził się do prędkości pozwalającej… umieścić satelitę na orbicie. Czyli postęp bardzo, bardzo duży. Po drodze była jeszcze technologia HSUPA, która jednak w Orange nie zagrzała miejsca, od razu przeszliśmy z 3G Rel’99 do HSPA Dual Carrier. Po drodze był jeszcze HSPA.

Wprowadzenie technologii 4G to kolejny skok jakościowy, choć nie tak duży, jak w przypadku na przykład przejścia z 2G na 3G. Jak już wspomniałem, w technologii HSPA Dual Carrier możliwe jest rozwinięcie prędkości transferu na poziomie 42 Mb/s, a w technologii LTE 150 Mb/s, przy paśmie 20 MHz. Na co dzień pozwala to na osiągnięcie prędkości maksymalnych rzędy 50-60 Mb/s, a średnio (zgodnie z danymi speedtest.pl) rzędu około 27 Mb/s. Oznacza to, że jeżeli zaczynaliśmy od wozu drabiniastego, to teraz osiągnęliśmy prędkość, pozwalającą wysłać satelitę poza Układ Słoneczny.

Oczywiście, potraktujecie ten tekst z przymrużeniem oka. Choć porusza on dość istotny temat, jakim jest niesamowity przyrost transferu danych w sieci mobilnej – zarówno ich ilości jak i prędkości, to życie, jak wszyscy wiemy nie jest takie proste.  Do tekstu zainspirowało mnie wdrożenie technologii VoLTE, o którym pisaliśmy kilka dni temu, a także wcześniejsze testy i osiągnięcie 1,91 Gb/s transferu w sieci mobilnej w Orange Labs. I choć osiągnięcie takiej prędkości w praktyce będzie trudne, to sądzę, że za kilkanaście lat transfery o prędkości liczonej w setkach Mb/s będą normą, a te, które dla nas są obecnie standardem staną się zupełnie niewystarczające. Pomyślałem, że są takie momenty, gdy o technologii można napisać nieco luźniej i bez stresu 😉

A jaka jest Wasza opinia o rozwoju sieci mobilnej? Czy faktycznie za kilka lat będziemy oglądać filmy w VR i „ciągnąć” olbrzymie ilości danych każdego dnia, czy trend ten się zatrzyma? A może wręcz przeciwnie, okaże się, że przesiądziemy się wszyscy na sieć 2G i 3G, lecz połączone z siecią będą wszystkie nasze elementy ubiory, transferując stale niewielkie paczki danych?

Udostępnij: Gdyby internet był samochodem, czyli porównanie prędkości

Innowacje

Co nam zrobiły automaty i dlaczego je likwidujemy?

20 września 2016

Co nam zrobiły automaty i dlaczego je likwidujemy?

Nie ma miesiąca, aby media nie prosiły o informacje dotyczące likwidacji automatów telefonicznych, zwanych również budkami telefonicznymi. Powstają materiały na poważnie i wesoło. W ostatni weekend automatów szukał w Dzień Dobry TVN Filip Chajzer, a ich historię przybliżał Zygmunt Chajzer, pamiętający czasy ich świetności. Materiał „odjechany” i przy okazji zmotywował mnie do poszukania kilku ciekawostek.

Filip Chajzer w budce telefonicznej

Pierwsze automaty, znane również jako „budki telefoniczne” pojawiły się na polskich ulicach na początku lat 60. Pozwalały tylko na rozmowy lokalne i płaciło się monetą 1 zł. Na przełomie lat 60. i 70. Dało się połączyć nie tylko lokalnie, ale też międzymiastowo, a później również za granicę. W latach 80. inflacja wymusiła skonstruowanie aparatu, który łatwo można było przestawiać na różne monety, a następnie na żetony. W 1991 roku Polacy poznali automat na karty magnetyczne włoskiej firmy URMET, na karty elektroniczne (rok 2000) i wreszcie takie, z których można było wysyłać SMS-y i e-maile (rok 2003).

historyczne zdjęcie budek telefonicznych

Obecnie mamy ponad 4200 budek telefonicznych. Pozostały w więzieniach, szpitalach i po sztuce w gminie. Planujemy, że w przyszłym roku zdemontujemy wszystkie.

Na Światowe Dni Młodzieży w Krakowie, na prośbę organizatorów, zainstalowaliśmy na Błoniach 12 automatów telefonicznych na monety – złotówki i euro. Pielgrzymi wykonali z nich… 125 rozmów. W tym samy czasie tylko w sieci Orange mieliśmy 7,4 mln minut rozmów komórkowych i 31,145 mln wysłanych SMS.

Najwięcej automatów telefonicznych było w 2000 roku – ponad 95 tys. Największe przychody mieliśmy w 2001 roku – klienci wydzwonili ponad miliard impulsów. Średnio z każdego automatu wykonano ponad 12 tys. impulsów (1 impuls to 3 minuty rozmowy miejskiej, co oznacza, że średnio z automatu przegadano 36 tys. minut). Eldorado skończyło się wraz z upowszechnieniem telefonów komórkowych, tak mniej więcej od 2008 r.

W latach 2003-2015 realizowaliśmy program Telefon do Mamy, dzięki któremu dzieci przebywające w szpitalach bezpłatnie dzwoniły do bliskich, korzystając z zamontowanych aparatów telefonicznych na oddziałach oraz kart telefonicznych, które Orange dostarczał do szpitali. W tym czasie przekazaliśmy szpitalom 2 mln kart, z których wykonano ponad 100 mln minut rozmów.

Budka telefoniczna w ramach programu telefon do mamy

„Ciężką pracą” zasłynął automat pod Stadionem Dziesięciolecia w Warszawie za czasów, gdy był tam największy bazar w Europie. Przewijała się przez niego rzesza handlarzy z różnych krajów, najczęściej zza wschodniej granicy, żądna kontaktu z bliskimi. Dzięki temu automat miał miesięcznie na liczniku ok. 30 tys. impulsów. Cóż z tego, skoro 90 proc. z nich to były impulsy z klonowanych kart lub ładowanych nielegalnie „domowym sposobem”.

W 2006 r. sprawdzaliśmy nowoczesny automat multimedialny z ekranem i dostępem do internetu. Testy odbywały się w budynku Urzędu Marszałkowskiego województwa podlaskiego w Białymstoku w ramach projektu e-govermment. Po kilku dniach od jego uruchomienia pojawił się na pierwszej stronie artykuł w lokalnym wydaniu „Gazety Wyborczej” pod tytułem „Sex w Urzędzie Marszałkowskim’. Chodziło o to, że z automatu multimedialnego można było bez ograniczeń wchodzić na wszystkie strony, w tym również erotyczne…

To se nevrati 🙂

Udostępnij: Co nam zrobiły automaty i dlaczego je likwidujemy?

Innowacje

Trochę historii, czyli jak kiedyś wyglądała telekomunikacja?

4 kwietnia 2016

Trochę historii, czyli jak kiedyś wyglądała telekomunikacja?

W zamierzchłych czasach, gdy jeszcze Bill Gates zarządzał Microsoftem powiedział ponoć w jednym z wywiadów: „Gdyby General Motors dokonał takiego postępu, jaki miał miejsce w przemyśle komputerowym, wszyscy jeździlibyśmy dziś samochodami kosztującymi 25 dolarów i zużywającymi galon paliwa na 1000 mil”.

Jak głosi legenda rzecznik prasowy General Motors nie pozostał dłużny: „Gdyby GM rozwinął technologię tak, jak rozwinął Microsoft, wszyscy jeździlibyśmy dziś samochodami o następujących właściwościach…” I po wielokropku pojawiły się takie punkty, jak choćby pytanie „Are you sure?”, przed otwarciem poduszki powietrznej, czy konieczność  naciśnięcia przycisku start w celu wyłączenia silnika.

Grafika ilustracyjna - wóz ciągnięty przez osła

Spodobał mi się pomysł takich „licytacji” i stwierdziłem, że porównam rozwój szybkość przesyłania danych w kolejnych technologiach mobilnych, do prędkości różnych pojazdów. Wyobraźcie sobie, że w pierwszej, dostępnej w Polsce technologii mobilnej – NMT, zwanej również 1G, która jeszcze przecież kilkanaście minut temu była dominującym standardem możliwy był transfer danych z prędkością 1200 bit/s. I mówimy tu wyłącznie o przesyłaniu głosu – transfer danych nie był w NMT możliwy. Ale gdyby był, to strona bloga ładowałaby się … około 3 godzin i 45 minut. A zajmuje ona jedynie 2,06 MB. Oczywiście w tej technologii transfer danych, w znanej nam dzisiaj formie nie był możliwy jednak pozwala to wyobrazić sobie różnicę. Inna sprawa – większa część tego transferu wykorzystywana była do sygnalizacji, a tylko nieco mniej niż 10% do transferu głosu. Jeżeli to był wóz drabiniasty technologii mobilnej (i to ciągnięty przez leniwego osiołka), to kilka lat później przesiedliśmy się do…  Bugatti Veyron.

Różnica była zauważalna. Prędkość wzrosła bowiem do 64 Kb/s, a co najważniejsze, wreszcie mogliśmy wysyłać dane poprzez sieć komórkową.  W 2004 roku pojawiła się technologia EDGE, która pozwalała osiągnąć transfer rzędu 240 Kb/s. To mniej więcej 360 razy szybciej niż technologia 1G,choć trzeba pamiętać, że to warunki idealne, a na co dzień prędkość przesyłania danych wynosiła około 100 kb/s.  Trzymając się przykładu z wozem drabiniastym, to tak jak gdybyśmy przesiedli się do Thrust SSC, czyli pierwszego samochodu (wspomnianego wcześniej silnika odrzutowego z kołami), który pobił barierę dźwięku rozpędzając się do 1227,985 km/h .

Grafika ilustracyjna - satelita

Wracając do prędkości internetu, pozwolę sobie przypomnieć, że jeszcze kilkanaście lat temu internet stacjonarny o prędkości 512 kb/s był niczym błyskawica ;-). To też były inne czasy. Przypominam, że w 1998 roku strona Wirtualnej Polski wyglądała tak, posiadała niewiele grafiki i w związku z tym zajmowała bardzo mało miejsca. Żebyście mieli porównanie otworzenie strony bloga zajęłoby w maksymalnej dla technologii EDGE prędkości niewiele ponad… 70 sekund.

Kolejnym etapem rozwoju sieci mobilnej, było wdrożenie sieci 3G. Korzystamy z niej wszyscy, jest dostępna w prawie każdym regionie Polski (na szczytach Tatr mogą być problemy). Można przy jej pomocy osiągnąć prędkość nawet do 42 Mb/s (w technologii HSPA Dual Carrier), jednak średnie prędkości w sieci bliższe są 20 Mb/s. Nie zawsze tak było – pierwsze rozwiązania oparte o technologię 3G – 3G Rel’99 pozwalały osiągnąć prędkości w okolicach 200 – 300 kb/s, co i tak było ponad dwa razy lepszym wynikiem niż w technologii 2G. To była przesiadka do… myśliwca F-16, który rozpędza się do 2300 km/h. Kolejnym etapem była technologia HSDPA (High Speed Downlink Packet Access), która pozwalała osiągnąć prędkość rzędu 7,2 Mb/s, a potem 14,4 Mb/s (teoretycznie) i 3-8 Mb/s (praktycznie). Kontynuując motoryzacyjno-lotniczy wątek, intemet w telefonach przyśpieszył wtedy mniej więcej tysiąckrotnie, co oznacza, że rozpędził się do prędkości pozwalającej… umieścić satelitę na orbicie. Czyli postęp bardzo, bardzo duży. Po drodze była jeszcze technologia HSUPA, która jednak w Orange nie zagrzała miejsca, od razu przeszliśmy z 3G Rel’99 do HSPA Dual Carrier. Po drodze był jeszcze HSPA.

Wprowadzenie technologii 4G to kolejny skok jakościowy, choć nie tak duży, jak w przypadku na przykład przejścia z 2G na 3G. Jak już wspomniałem, w technologii HSPA Dual Carrier możliwe jest rozwinięcie prędkości transferu na poziomie 42 Mb/s, a w technologii LTE 150 Mb/s, przy paśmie 20 MHz. Na co dzień pozwala to na osiągnięcie prędkości maksymalnych rzędy 50-60 Mb/s, a średnio (zgodnie z danymi speedtest.pl) rzędu około 27 Mb/s. Oznacza to, że jeżeli zaczynaliśmy od wozu drabiniastego, to teraz osiągnęliśmy prędkość, pozwalającą wysłać satelitę poza Układ Słoneczny.

Oczywiście, potraktujecie ten tekst z przymrużeniem oka. Choć porusza on dość istotny temat, jakim jest niesamowity przyrost transferu danych w sieci mobilnej – zarówno ich ilości jak i prędkości, to życie, jak wszyscy wiemy nie jest takie proste.  Do tekstu zainspirowało mnie wdrożenie technologii VoLTE, o którym pisaliśmy kilka dni temu, a także wcześniejsze testy i osiągnięcie 1,91 Gb/s transferu w sieci mobilnej w Orange Labs. I choć osiągnięcie takiej prędkości w praktyce będzie trudne, to sądzę, że za kilkanaście lat transfery o prędkości liczonej w setkach Mb/s będą normą, a te, które dla nas są obecnie standardem staną się zupełnie niewystarczające. Pomyślałem, że są takie momenty, gdy o technologii można napisać nieco luźniej i bez stresu 😉

A jaka jest Wasza opinia o rozwoju sieci mobilnej? Czy faktycznie za kilka lat będziemy oglądać filmy w VR i „ciągnąć” olbrzymie ilości danych każdego dnia, czy trend ten się zatrzyma? A może wręcz przeciwnie, okaże się, że przesiądziemy się wszyscy na sieć 2G i 3G, lecz połączone z siecią będą wszystkie nasze elementy ubiory, transferując stale niewielkie paczki danych?

Udostępnij: Trochę historii, czyli jak kiedyś wyglądała telekomunikacja?

Innowacje

A w głośniku szumy, piski, dźwięki…

31 marca 2015

A w głośniku szumy, piski, dźwięki…

W filmie Leszka Dawida „Jesteś Bogiem” jest taka scena, w której Magik, Rahim i Fokus – dla niezorientowanych byli to członkowie kultowego składu hip-hopowego Paktofonika – usiłują połączyć się z internetem. Jest rok 1997, panowie chcą zagłosować na swój zespół w plebiscycie Wiktorów i  przez dłuższą chwilę z napięciem wpatrują się w kanciasty monitor, wsłuchują  w jakieś zupełnie dzikie dźwięki i nagle ulga – połączył się! Można wejść na stronę telewizji.  Łał, a nawet WOW!
Te dzikie dźwięki towarzyszyły przez kilka ładnych lat pokoleniu dzisiejszych czterdziesto- i trzydziestolatków. Młodszym w głowie się nie mieści, że sieć nie działa spod palca – mamy w domu jej źródło, a reszta dzieje się automatycznie (przez grzeczność nie wspomnę  o opcji mobilnej – bo to już w ogóle najprostsza rzecz na świecie, zwłaszcza w Orange).  Procedura połączenia ze światem była kiedyś niesamowicie skomplikowana.  Po pierwsze nie każdy miał komputer. Ja miałam i w 1997 roku napisałam na nim moją pracę magisterską. Dysk 286 – dzisiaj można je dostać na Allegro z opisem SPRZĘT Z EPOKI. Ale brakowało mi wiedzy, jak połączyć się za jego pośrednictwem z internetem.

Za to na moim wydziale na UW można było się łączyć z siecią na zajęciach komputerowych, jednak było małe ALE. Kraty. Pracownia komputerowa była jak zamek z fosą pełną rekinów – sprzęt stał za drzwiami i na dodatek przymocowano do nich kratę z kłódką.  Można było skorzystać z tych kilku kompów tylko i wyłącznie na zajęciach, ale liczba chętnych była po prostu zbyt duża i nie każdy się dopchał. Ja na przykład chyba raz podstawiłam nogę koledze i dopadłam do pudełka wielkości kartonu na kozaki z Deichmanna. Ale do dziś pamiętam dreszcz emocji, gdy usłyszałam charakterystyczne „plum” i sieć ruszyła!

Może trudno w to uwierzyć, ale ja naprawdę nie jestem mamutem.

***

Podobno pierwszy e-mail w Polsce został wysłany w sierpniu 1991 roku, z Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego do Kopenhagi, jednak źródła mówią, że stało się to rok wcześniej i to w Krakowie. Założę się, że te plotki to kolejna odsłona starego sporu dwóch miast – dość powiedzieć, że było to na początku lat 90. ubiegłego stulecia (może jestem jednak mamutem?).

W 1992 roku nad Wisłą mieszkało już 2 tysiące internautów, byli to głównie pracownicy naukowi uczelni. A dziś? Znalazłam różne dane, ale szacuje się, że  około 60% Polaków korzysta z sieci. I naprawdę trudno nie docenić w tym wszystkim roli legendarnego już numeru uruchomionego przez Telekomunikację Polską, czyli 0-20-21-22. On plus modem i linia telefoniczna otworzyły nam bramy. Bramy raju!

b73bc31acfc54d6ae4a635b2373403aedde

Udostępnij: A w głośniku szumy, piski, dźwięki…

Innowacje

Biorę walizę

24 marca 2015

Biorę walizę

Dzisiaj będzie anegdota – postaram się, żeby było chociaż trochę rozrywkowo.  Ale to nie będzie łatwe, bo historia, którą chcę opowiedzieć jest w gruncie rzeczy wzruszająca. Taki wyciskacz łez, brazylijska telenowela dla fanów telefonii komórkowej.

Był rok… właściwie nie pamiętam, ale na pewno jakiś 1993, może początek  1994. Z grupą znajomych – w różnym wieku, był między nimi pewien biznesmen z branży tekstylnej w seledynowym garniturze – znalazłam się w Berlinie. Zwiedzaliśmy miasto, robiliśmy zakupy. Biznesmen w seledynowym garniturze miał przy sobie czarną walizeczkę (bardzo ciężką) z którą się nie rozstawał. Jej zawartość stanowił telefon komórkowy.  Kanciasta słuchawka, klawiatura wielkości połowy dużego talerza plus jakaś  dziwna plastikowa podkładka pod to wszystko – no i wspomniana skórzana walizeczka.  Okazało się jednak, że telefon nie działa w Niemczech – a że facet jechał gdzieś dalej w Europę w interesach, to poprosił mnie i mojego przyjaciela, żebyśmy zaopiekowali się jego cennym gadżetem i odwieźli go żonie do Polski. Po co będzie te ciężary targał, co nie?

Zaklinał nas na wszelkie świętości, żebyśmy nie dzwonili z tego telefonu, bo on zbankrutuje. I żebyśmy nie odbierali połączeń.  No trudno.  Wzięliśmy walizę i podążyliśmy do kraju. Tuż za granicą, już po kontroli (Schengen? Jakie Schengen?) zatrzymaliśmy się w restauracji na obiad i nie chcąc, aby komórka padła łupem złodziei zabraliśmy ją z samochodu. Położyliśmy na stole i… stała się rzecz dziwna. Kelner zjawił się koło nas w ułamku sekundy i usłużnie podsunął dwa menu. Potrawy pojawiały się na stole szybko, facet biegał wokół nas jakbyśmy byli jakąś królewską parą. Co chwila leciały ku nam ciekawe spojrzenia reszty personelu – co było o tyle zastanawiające, że byliśmy jedynie parą bardzo, ale to bardzo młodych ludzi. I to na dodatek wyglądających na  takich, którzy raczej napiwku nie zostawią.

Po deserze kelner uśmiechnął się i zapytał: A dla państwa oczywiście faktura za obiadek? I teatralnie uderzył się w czoło pytając sam siebie: Co ja gadam? Wiadomo, klient z komórą zawsze chce fakturę!

Łezka się w oku kręci. Klient z komórą…  18 czerwca 1992 roku ruszyła w Polsce pierwsza sieć telefonii komórkowej czyli Centertel. W ofercie znalazły się telefony komórkowe, które były urządzeniami w pełni mobilnymi, chociaż definicja mobilności na pewno przez te 20 lat się zmieniła. Polacy pokochali je bardzo szybko i ochrzcili mianem cegieł – były duże i ciężkie, razem z walizką mogły ważyć nawet około 5 kilo. Absolutnym hitem była Motorola Associate 2000 –kosztowała 46 milionów złotych (maluch kosztował wtedy mniej więcej 41 milionów złotych) i ważyła 3 kilo. Ją z kolei nazywano kaloryferem (ach, to intrygujące, plastikowe karbowanie). Ładowało się ją równą dobę, a instrukcja obsługi była nagrana na kasecie VHS . Sieć NMT, w której pracowała już nie działa, ale jeszcze można to cudo kupić – na przykład w serwisach aukcyjnych. Są reklamowane jako antyki. Ach, ach… przypomniałam sobie! W pamięci Motoroli Associate można było zmieścić 99 numerów. Nie 100, a właśnie 99.

Właśnie z taką Motorolą przejechałam pół Polski, nie dzwoniąc do nikogo i nie odbierając żadnego połączenia (wówczas płaciło się za połączenia wychodzące, ale i za przychodzące). Pękałam z dumy, .  Wyobrażacie sobie dzisiaj, jak można mknąć autostradą z Berlina nie zadzwonić do nikogo, bo to kosztowne? Nie. Dzisiaj mamy tanie połączenia w Orange, malutkie telefony i wszystko na dotyk.

9bdba227b354fa622663547fb38db64d6c8

Udostępnij: Biorę walizę

Dodano do koszyka.

zamknij
informacje o cookies - Na naszej stronie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z orange.pl bez zmiany ustawień przeglądarki oznacza,
że pliki cookies będą zamieszczane w Twoim urządzeniu. dowiedz się więcej